Jakie rodzaje treningu mentalnego warto stosować?

Nawet najwięksi z największych – sławni sportowcy
współpracują nie tylko z trenerami, którzy pomagają im pracować nad techniką i
osiągami, ale także trenerami mentalnymi, szlifującymi ich nastawienie i
psychikę. Czym jest trening mentalny i jakie techniki przynoszą wymierne
korzyści?

 

Opanowywanie myśli, zwłaszcza naruszających spokój,
ćwiczenie motywacji, kontrolowanie skupienia i nabywanie automatyzmu stałych
ruchów, czynnika kluczowego w każdej konkurencji sportowej – to zadanie, które
powinni wykonać fachowcy od kształtowania siły mentalnej, nie mniej ważnej niż
ta potrzebna do przerzucania ton na siłowni. Do osiągnięcia tych celów służą
rozmaite działania, które stosuje się także w pracy czy nauce. Nie zaszkodzi
zaznajomić się z najistotniejszymi z nich, ponieważ bywają bardzo pomocne w
wymagających hartu ducha i determinacji sytuacjach.

 

Podstawowe techniki i metody, na których opiera się trening mentalny,
wymagają ogromnego skupienia

 

Podstawowe metody, które trener mentalny proponuje to między
innymi: technika wyobrażeniowa, wyznaczanie celów, dialog wewnętrzny, a także
relaksacja.

Zacznijmy od początku: technika wyobrażeniowa służy do
opanowywania nowych ruchów i metod ich wykonywania. Stosując się do specyfiki
uprawianej dyscypliny, zawodnik wyobraża sobie wszystkie fazy ruchu np. ręki ze
szpadą w szermierce czy ugięcia kolan podczas rozbiegu do skoku wzwyż. Nie
można nauczyć się wyłącznie mentalnie nowych czynności, ale dzięki wyobrażeniom
można oswoić się z nowymi nawykami i technikami. Pozwala to bez większych
perturbacji ulepszać techniczną precyzję.

 

Trener mentalny
jest nieocenioną pomocą w wyznaczaniu sobie celów. W sporcie dotyczy to dwóch
typów: końcowego rezultatu zawodów lub wyniku meczu, a także osiągnięcia
założeń wykonania jednego z elementów treningu. Najistotniejsze w tym elemencie
jest samodzielne założenie spodziewanych lub upragnionych wyników, a nie kogoś
z otoczenia – trenera, sponsora czy bliskich; muszą one być projekcją pragnień
i ambicji samego atlety. Wiadomo, że rezultat zmagań sportowych jest skutkiem
wielu determinant: środowiskowych, atmosferycznych i tak dalej, ale jasno
określone cele okazują się niezbywalną motywacją do pracy.

 

Przekonywanie samego siebie, czyli dialog wewnętrzny, to nie
bezsensowny upust emocji. Ważne jednak, żeby w „rozmowie” zawrzeć
ocenę popełnionych błędów, myśli i uczucia, a także instrukcje dotyczące zmiany
określonych elementów. Należy również motywować samego siebie.